Mitologia, cz. I Grecja: streszczenie i opracowanie

Z Chaosu wyłania się Gaja, a z nią pierwotne bóstwa, m.in. Uranos. Kronos obala ojca Uranosa i pożera własne dzieci z obawy przed utratą władzy. Ocalony przez matkę Zeus pokonuje Kronosa i tytanów i zostaje władcą świata, dzieląc go z braćmi Posejdonem i Hadesem.

Tytan Prometeusz kradnie bogom ogień i daje go ludziom. Za karę Zeus każe przykuć go do skały na Kaukazie, gdzie orzeł wyjada mu wątrobę, która stale odrasta. Prometeusz staje się symbolem poświęcenia dla ludzkości i buntu przeciw bogom.

Aby ukarać ludzi, bogowie tworzą Pandorę, pierwszą kobietę, i dają jej naczynie, którego nie wolno otwierać. Z ciekawości otwiera je, a na świat wylatują nieszczęścia i choroby. Na dnie zostaje nadzieja.

Hades porywa Korę do podziemia. Zrozpaczona Demeter szuka córki, a ziemia przestaje rodzić. Zeus doprowadza do ugody: Persefona spędza część roku z matką, a część w Hadesie. Mit tłumaczy cykl pór roku i jest obrazem miłości macierzyńskiej.

Śpiewak Orfeusz schodzi do Hadesu po zmarłą żonę Eurydykę i swoją pieśnią wzrusza władców podziemia. Może ją wyprowadzić pod warunkiem, że nie obejrzy się za siebie. Tuż przed wyjściem ogląda się i traci ją na zawsze. To mit o sile miłości i sztuki.

Dedal buduje na Krecie labirynt dla króla Minosa, a potem ucieka z synem na skrzydłach sklejonych woskiem. Ikar, mimo przestróg, wzlatuje zbyt blisko słońca, wosk topnieje i chłopiec spada do morza. Mit mówi o młodzieńczej brawurze, marzeniu o wolności i granicach ludzkich możliwości.

Syzyf, który oszukiwał bogów, w Hadesie bez końca wtacza pod górę głaz, który zawsze stacza się w dół. Tantal cierpi wieczny głód i pragnienie, choć woda i owoce są tuż obok. Ich kary stały się symbolami daremnego wysiłku i niezaspokojonych pragnień.

Syn Zeusa i Alkmeny, prześladowany przez Herę, wykonuje dwanaście prac, m.in. zabija lwa nemejskiego i hydrę lernejską. Jest wzorem siły i wytrwałości. Po śmierci zostaje przyjęty między bogów.

Tezeusz zabija na Krecie Minotaura, a z labiryntu wyprowadza go nić Ariadny. Potem porzuca dziewczynę na wyspie Naksos. Wracając zapomina zmienić żagle na białe, a jego ojciec Egeusz, sądząc, że syn zginął, rzuca się w morze.

Edyp, mimo prób ucieczki przed przepowiednią, nieświadomie zabija ojca Lajosa i poślubia matkę Jokastę. Gdy prawda wychodzi na jaw, oślepia się. Nad rodem ciąży fatum, które dotknie też jego dzieci, w tym Antygonę.

Spór bogiń o złote jabłko rozstrzyga Parys, który za obietnicę miłości najpiękniejszej kobiety porywa Helenę. Grecy oblegają Troję przez dziesięć lat i zdobywają ją podstępem dzięki drewnianemu koniowi. Mit łączy się z Iliadą i Odyseją.

Dumna z licznego potomstwa (siedmiu synów i siedmiu córek) Niobe wywyższa się nad Latonę, matkę Apollina i Artemidy. Bogowie zabijają jej dzieci strzałami, a ona z bólu zamienia się w płaczący kamień. Mit o pysze i cierpieniu matki.